© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Utbüxt

Egenlich wull lütt Jan dat gor nich. Eenfach utbüxen? Och wat. Em weer dat blots to langwielig! Toeerst, as dat regen dee, hett he to Huus mit siene Holtiesenbohn speelt. As he dat satt harr, hett he sik de Flaag ut´t Finster ankeken un sik blangenbi in de Nees bohrt. Wat in´n Kiekkasten leep? Rein gor nix leep in´n Kiekkasten! Nich blots, wieldat sien Öllern so´n Dings nich harrn, nee, dat Feernsehn weer 1935, as Jan utneiht is, noch gor nich rutfunnen!

Aver dat Vagelscheten in Harborg, dat geev un gifft dat al lang, de Schüttengill existeert sogor siet mehr as veerhunnert Johren. Vun´t Scheten wüss Jan nix vun af, aver vun´t Snopen üm so mehr! Un Korussellfohren, jo, dat wull he ok!

Mama, wann goht wi denn hen na´n Patz?
Wat för´n Ding? Och, du meenst dat Vagelscheten op´m Swattenbargplatz, nich? Sünnavend wüllt wi hen. Dor kümmt Papa freuher na Huus.
Un wat is hüüt?
Hüüt hefft wi Dingsdag. Nu goh man spelen, Jung, dat is al dreug un de Sünn schient.
Achim weer al dor, op´m Patz.
Platz heet dat, Jan, nich Patz. Plll-atz.
Achim weer al –
Aver du büst nich Achim. Un ik heff keen Tied. Nu man rut mit di an de Freujohrsluft!

Dingsdag is hüüt, hett Modder seggt. Denn mutt he noch ... veermol slopen? Mann inne Tünn! Un Modder hett keen Tied? Dat wull he glieks Achim vertellen, de wahnt üm de Eck.

Man bi Achim weer keeneen to Huus. Un Helmut? Helmut is wegtrocken. Un Peter? De  liggt in`n Krankenhuus. Wat nu? Mitmaal full em Hinnerk in, vun gegenöver. Aver denn mutt he över de groote Stroot lopen... Na, man to, lütt Bötel – keen Auto to sehn! Nee, dat deit he denn doch nich. Passeert so veel, hett Modder seggt. Jan is jo al veer un bannig verstännig.

Wenn he man Kried harr! Mit Kried kann een scheun wat op´t Ploster molen... Bä! Wat so utseeg as witte Kried, is nix as ole Hunnenkacke … Miteens heur Jan Musik vun´n Patz, nee, Plll-atz. Un denn rüük dat so, na brennte Manneln, na törkschen Honnig, na Lakritzen...

Welkeen vun de Wallstroot 42, wo Jan wahnt, na´n Swattenbargplatz rop will, geiht an´n besten den pielen Weg hooch, an´n Suldatenkarkhoff vörbi. Dat is nich allto wiet. Jan sien Kinnerdokter wahnt dor ok dicht bi. Un dat gifft keen groote Stroot, de een överdweren mutt!

Dat geev den Utslag. Un noch wat. Dat Modder keen Tied hett ... Un-un-un dat Sünnavend amenn al allens afboot is! Un wat denn? Sühst woll! Jan stevel los.

As he op´m Swattenbargplatz ankeem, seeg he eerstmaal nix as Minschen, Minschen – un dat Resenrad. Wat weer dat blots vull hier! Un luut! En Gebimmel un en Geschree, meist to´n Weglopen. Aver dat wull he jo grood nich. Wenn he blots ´n beten dichter bi de Boden rankeem! All de groten Lüüd stünnen vör em. Wat schull he moken? He schoov ´n beten. Dor see ´ne Fro: Och, kiek doch mol den Lütten hier. De kann jo gor nix sehn!

Dor moken s´ em Platz, he keem ganz bit na vörn. Aha, dacht Jan. Nu wüss he Bescheed un versök dat wiet un siet, bi elkeen niege Bood, un allemal keem he an´n Drücker, wat scheun!

Unverwohrens seeg he Achim un den sien Opa. Achim feuhr Korussell; he seet ganz alleen in en Füerwehrauto un bimmel: Bim! Bim-bim! Bim-bim-bim-bim! Bim-bim!
   Achim!, schree Jan, man Achim bimmel un bimmel, jümmers in´n Krink an em vörbi. De is nu al dat tweete Mol hier, un mien Modder hett keen Tied, dacht Jan un güng trurig wieder.

Wat groot hier allens weer! Bood an Bood ... Wo geiht egenlich de Weg na Huus af? Dat kunn he nich utmoken. Aver dat geev hier jo ok noch bannig veel to bekieken!

Middewiel weer´t duuster, aver Jan is keen Bangbüx. Nee, wohrhaftig nich! Un hier op´m Platz weer allens vull witte un bunte Lichten. Man blots, een vun de groten Lüüd harr em jo mol so´n Hart ut Levkoken spenderen kunnt oder en Ies. Dat harr he annohmen, aver keen Schokolaad un ok keene Bontjes. Dat sünd beuse Mannslüüd, de so wat verschenken doot! Mitschnackers, see sien Vadder. Vör so een wull he woll weglopen, dat gläuv man!

Wo laat much dat woll ween? Dat weer lang nich mehr so vull as vördem. Jan keem sünner Noot an jedeen Bood ran. Man wat hölp em dat? He harr jo kein Geld! Aver – kiek an: Twee Udels kemen op em to. De een vun jüm güng in de Huk un wull Jan sien Noom weten. Na, dat weer jo ´n Klacks för em. Un denn hefft s´ em bi de Hand nohmen, de twee Schupos, un seggt, dat sien Modder op em teuv, dor achter. Denn harr se nu doch Tied? Wat scheun!

Aver as Modder ehrn Jan seeg, fleug se op em to, güng ok in de Huk un drück em so fast, dat he na Luft snappen müss, un se ween un see, se wull glieks morgen mit em wedder herkomen na´n Swattenbarg, se hett doch dacht, dat he bi Achim weer un vergeten harr Bescheed to seggen, un dat Papa nich mit em schimp un em nich haut, dat see se ok noch.

Un nie nich, heurst du, mienleev nich dörfst du wedder weglopen, mien Jan! Versprekst du mi dat, hooch un hillig?  He nickköpp. Eernst holl se em ehre Hand hen. Sloog in!

Dat hett Jan denn ok mookt, ofschoonst he dat Gefeuhl harr, dat dat ´n beten to fierlich weer. Aver em weer ok so, as wenn he miteens ´n Stück wussen weer – liekers he nich wüss, woso. Dat sien Vadder nich mit em schimp oder em sogor haut, na, dat harr Modder nu nich seggen müss. Jan harr ehr doch blots en beten Arbeid afnohmen, wieldat se keen Tied harr! Richtig utbüxen? Nee, dat wull de lütte Jung gor nich. He hett doch nich mol ´n Buddel Saft inpackt! Ok keen Appel, gor nix! Op eenmol is em bannig koolt worrn, un wenen müss he ok.

Mama, ik, dörv ik –, he müss slucken – dörv ik op – op dien Arm?