© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Stubbenholt

Ik heff all von’t Törfmooken vertellt , hüüt will ik von’t Stubbenroden schrieven. Holt mutt man ton Bööten jo ok bruuken. In de slechte Tiet no den Krieg  kunn man sik in de Witwendannen Stubben roden. Dat bedüüdt, man müß se sülven utkriegen. Mien Vadder alleen kunn dat nich, he hool sik Helpslüüd. Dat weern Alfred Timm un sien Söhn Hermann. De tein Stubben wöörn anwiest un man kreeg ok eenen Schien mit’n Stempel för de Genehmi­gung. Eenen Wüppohl kreeg man dorto leevert. Dissen müß man sik eerst affmoken — een jüngere Dann schöön grood un nich so fleedig. Dat weer de eerste Arbeit. Denn güng dat ant Utbuddeln. De Stubben müssen freeschüffelt warrn.

Dat allns weer swoore Arbeit . De Wöddeln von de Kiefernstubben sind lang un ganz schöön dick. De Dörchmeter vun den Stubbenkopp weer wohl föfftig Zentimeter un de veer bit fiev Wöddeln kunnen bit twee Meter lang wesen. Utkreegen harr son Stubben licht veer Meter Dörchmeter. Den Wüppohl müß man ünner den Stubben steeken un em so ut de Eer rutwüppen. Een Motorsoog geev dat för uns dormols noch nich - allns müß von Hand mookt warrn.

De Dree hebbt düchdig ran müßt. Un keen so swoor arbeidt , de müß ok önnig wat in’t Liev kriegen., meen mien Modder. Eenmol hett se Arfensupp kookt- stampendick. Se weer op Speck kookt - in de Tiet wat ganz Goodes. Dorto keem Suppengröön un een groote Portschon Klüüten. As de Supp goor weer, kreegen wi se in een Tein-Liter-Kann. Ik müß mit ‘n Rad, de Kann an Lenker , hen no de Witwendannen — aver so flink as dat güng - de Supp dröff jo nich koolt warrn. Dat weern so veer bit fiev Kilometer. Ik heff de ganze Tiet Angst hatt, mit de Supp in eenen Groben to jogen. Dormols geev dat jo noch keen Teerschossee oder eenen Fohrradweg as hüüt - nee- de Friechsgober Weg weer in eenen slechten Tostand.

Ik bin aver heel ankomm’n , de hungrigen Mannslüüd keeken all no mi ut. Se hebbt sik düchdig pleegt un de Supp bit op een lütt Beten un eenen Klüüten opeeten. Kannst dien Modder man seggen, se kann fein kooken, sä de oole Alfred Timm. Mien Modder hett dat Lob geern annommen.

De Stubbens hett uns een Buur mit Peer un Wogen no Huus brööcht. Bi Gustav Timm op’n Hoff wöörn se affloodt. Denn güng dat ant Klöven . Mien Vadder müß dat eerstmol lehrn. Son Schoolmeister kann jo nich allns — dat Stubben-klöven hett he studeert. He stünn alleen dorvör, Klooksnackers fünnen sik ganz flink, aver klöövt hett he se ganz alleen.

Denn güng dat ant Soogen mit de Köttsoog. Aver dat duur to lang un uns Arms wöörn uns lohm. Wi hebbt denn de groote Motorsoog lehnt, as de Buurns se op’n Hoff bruken. Doch eerst müß de Soog schrenkt warrn — dat heet scharp mooken. Ok dat hett mien Vadder lehrt. He sä jümmers : Wenn du goode Arbeit moken willst, denn muß du ok goodet Warktüüg hebben. Dat güng flinker un bald harrn wi tohuus eenen grooten Hümpel Holt. Dat müß aver noch lütt mookt warrn, sünst paß dat jo nich in den Oben. Wi hebbt dat lütt kreegen in veele, veele Stünnen. Alfred Timm sä, as he uns bi Holthacken tokieken dee : Du mußt veermol sweeten, bin Stubben utkriegen, bit Klöven, bit Hacken un vör den Oben. De ganze Arbeit hett sik lohnt. Wi harrn winterdoogs eene schööne warme Stuuv. — Hüüt mookt sik keener mehr son Möh.--