© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

De Wiehnachtsmann

Dat bimmel an de Döör. Keen schull dat wesen? De Wiehnachtsmann harr doch de Geschenke all affleevert bi mien Modder un de Bescherung harrn wi doch all achter uns. Ik mook de Döör vörsichtig los - weer man bloß Tante Guschi. Oh, segg se, wat heff ik mi verjoogt. Ik heff den Wiehnachtsmann eben dropen. He kümmt glieks nochmol vörbi. He hett een ganz lüttet Poket vergeeten. Ik freu mi, denn mit mien fiev Johr harr ik den Wiehnachtsmann noch nich to sehn kreegen.

Dat duur ok nich lang, dor klopp he mit sien Rood an de Huusdöör. Mien Vadder leet em rin. Eerst müssen wi Kinner uns Gedichten opseggen. Mien Broder stünn achter den grooten Disch un grien sik een. Dat heff ik sehn, ansünsten harr ik bloß Oogen för den Wiehnachtsmann. Nodem he mi dat lüttje Poket geven harr, dor weer een Korallenkeed bin, de mien Tante Frida bi em bestellt harr, brööch uns Vadder em wedder an de Döör un leet em rut. 

Ik weer recht still un mien Modder mark, dat mi wat bedrück un froog mi: Wat hest du? Freust du di nich to de Keed? - Doch, de is schöön — aver worüm hett de Wiehnachtsmann denn Ohrringe in?

Keener harr dat markt. All weern se bestött. Mien Broder kunn nich an sik hooln un füng an luuthals to lachen. Dor hebbt se mi denn vertellt, dat dat gor keenen Wiehnachtsmann gifft. Dat weer een groot Molöör för mi un ik heff fix weent.

Dat deit mi hüüt noch weh. Ik wöör so geern noch an den Wiehnachtsman glööven.