© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Fröhjohr in de Gorstedter Feldmark

Wenn dat morgens heller warrt, wenn de Sünn mol dörch de Wolken schuult, un wi markt, dat se all Kraft hett un uns den Puckel warmt, denn is dat nich mehr wiet bit ton Fröhjohr. All de lütten, bunten Blomen steekt ehr Köpp ut de Eer, de Vogels fangt dat Tierilieren an un de Menschen vergeet den natten Winter un wöllt an de frische Luft — an leevsten glieks rin in’n Goorn un dor wenigstens ‘n beten rümpusseln.

Wat fröher aver ok mit Fröhjohr losgüng, weer mit uns Grootvadder in de Feldmark uns Sünndagstour to moken. Dat Meddageeten geev dat Klock twölf. Gau weer de Affwasch doon, denn Opa keem pünktlich üm de Eck un lang noch wat anners moken, geev dat nich. Dat müß los gohn.

Mehrstendeels güng dat den Schierkamp hendol. Opa harr sienen Godendagstock in de rechte Hand un in de linke een Kinnerhand — oftmols weer dat miene. Ik weer de Lüttste, un so wüß he genau, wie gau he lopen dröff.

Un denn vertell he wat över de Feller, an de wi vörbi stevelten. Dit höört Korl Füürwehr un dat neegste Onkel Gustav. Op de anner Siet hett Willem Greiner sien Jungveeh lopen. Un gegenöver is dat Hecklock(Pforte) von Schroot Hannes sien, de hett dor in Harvst Roggen seit — de steiht ganz goot.  Op de rechte Siet kommt Schooster Wroog sein Schäperwiesch. Un hier dit Eckstück is ok sien, dor plannt un seit he noch.Opa, worüm heet dat Schäperwiesch?Aff un an kümmt mol Schäper Cohrs ut Hasloh mit sien Schoop hier lang, un denn freet de de Wiesch mol kohl un blievt ok mol över Nacht.

Nu wöölt wi no’n Botterbrook hendol, mol sehn, ob de Maiglöcken all kommt. De Botterbrook is ‘n nattet Stück Holt (Wald) un dorto höört ok dat Land, wat dorüm liggt. — Opa, un de Feller hier, keen höört de ?Een höört Hans Slachter — dat kannst doran sehn, de hett jümmers fiev Regen Droht spannt. De hett oftmols fremmet Veehtüüch op de Wiesch, dat verköfft warrn sall. Un dat dröfft em jo nich utkniepen. Dat Stück dor höört Kleingeist un denn kommt de Wiesch von Spann Timm. Dor goht wi röver bit an de Au, denn könnt wi de Maiglöcken sehn. Wi mööt aver oppassen, dat wi uns keen natte Fööt holt. De Wiesch is noch fix natt.

För de Maiglöcken weer dat noch to fröh , aver dat Kruut keem all hellgröön ut de Eer kropen. De Au harr’n Barg Woter un so kunnen wi de Stickelagrintjes (Stichlinge) nich sehn. Ob dat de hüüt noch in de Au gifft, weet ik nich — villicht jo, dat weer schön.

Trüüch över de Wiesch güng dat dörch de Miegentwiet (hüüt Marienstieg) non Bünnstedter Weg, eenen Sandweg — wie all de Wege in de Gorstdter Feldmark — mit’n smallen Fohrrad- un Footstieg, de von de Gemeen pleegt wöör. De verleep över den Spannschen Hogen un dörch’t Holt. Dat weer een Hebammenstieg, wie he hüüt noch op Bünnstedter Siet heet. Wie oft Schwester Magda den Stieg mit ‘n Rad achter sik brööcht hett, weet ik nich, aver se hett ‘n ganzen Dutt Bünnstedter op de Welt holpen.

Intwischen harr Opa mi los loten un ut sien Tasch ‘n lütte Tüüt mit blaue Steerns op rutlangt. Heemlich leet he aff un to een poor bunte Oostereier ut de Tüüt rieseln un wi weern an sammeln un lutschen. De Oosterhoos is hier lang kommen. Opa, hest du dat gor nich markt?Nee, ik heef grood no de Wolken keken.Wohrraftig , de harr wohl to veel in sien Kiep! Wat harrn wi doch för’n feinen Opa — de dach jümmers an uns Leckersnuuten!

Wieder güng dat dörch de Wieschen an Paulsort. Dat mehrste Land hier höört den Spannbuur, aver Hinnerk Mohr hett hier ok ‘n Wiesch un denn de Hatjes von Heubarg.

So langsom wöörn uns Fööt mööd. Aver uns Grootvadder slöög eenen forschen Schritt an — he wull no Hein Voogt (Garstedter Hof) un een Beer drinken, he harr Döst. Kloor kreegen wi ‘n Bruus — jedereen wat he wull. Dorno güng dat op de letzte Streck no Huus. So weer dat — wenn dat Wetter dat toleet — weern wi mit uns Opa ünnerwegens.

Dissen Weg notolopen geiht nich mehr ganz, de Botterbrook liggt ünner un achter  de Autobohn. Den Stieg dörch’n Hogen gifft dat noch, he is aver verleggt worrn.