© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Den Finger to hoch böört…

As ik vör een poor Doog in uns Gorosch eenen oolen Lappen sööch, üm de Antenne von’t Auto afftowischen, keek ik in dat Kökenschapp, dat dor steiht. Wat ik fünn, weer keen Lappen, dat weern uns beiden Jagdhunnen. Nee, keen lebennige - twee ut Porzellan. Ik kreeg mi de Figur her un bekeek se mol neeger. Se weer fix schietig un harr Woter un Seep nödig. Veele Johrn stünn se all hier un ik müß grienen, as ik doran dach, wie se bi uns landt weer.

Ik seh mienen Mann noch hüüt, as he eenes Doogs mit'n Poket ünnern Arm ut Hamborg keem. Inwickelt weer dat in olet Zeitungspapier. He stell dat in de Stuuv op den Disch. Du weeßt doch, dat ik all jümmers neeschierig op een Auktschon weer un dor bin ik hüüt west in mien Meddagsstünn. Dat weer di dor vull. Ik keem jüst noch in den Auktschonsruum rin. Von wieden kunn ik meist nich sehn, war dor grood ünnern Hommer keem.

As nu disse Hunnen an de Reeg weern, un de Auktschonator vertell, dat dat een Meißen Form weer, de aver in de Tschechoslowakei nutzt warrt, heff ik son ganz beten den Finger hochböört, un bums harr ik jüm an de Back. Döttig Mark hett dat kost un noch föfftein Perzent för den Auktschonator.

Ik keek mi de beiden Hunnen an, de dicht an dicht de Nees op de Eer een Spoor in Draff folgen. So seh dat ut. Man ik harr an leevsten de Hannen övern Kopp tohoopsloon. Wie kann man dorför so veel Geld betohln? Ik kreeg denn aver doch dat Lachen, dat mien Mann so rinfulln weer. Een Deel segg ik di - in de Stuuv kommt de nich rin. De kannst in Ingang stelln op de Fensterbank. Aver wenn du dat genau weten wullt, wat ik denk - denn kann ik bloß seggen, to schöön ton Fallenloten!

Un so keem dat denn. Annern Morgen heff ik jüm affseept un denn kreegen se ehrn Platz in Ingang. All de Lüüd kreegen de Geschicht to höörn un amüseern sik. Bloß mit de Kinner harr ik nich reekent, de müchen de Hunnen. Se stünnen dorvör un keeken jüm genau an. Manche snacken mit jüm un strokeln jüm över dat Porzellanfell. Se harrn een ganz positivet Verhältnis to de Jagdhunnen.

Eenen Dag putz ik dat Ingangsfenster un kreeg bi de Gelegenheit de Hunnen in mien Opwasch. Se bruken mol wedder Woter un Seep. Mien Swiegervadder stünn in de Kökendöör un keek mi dorbi to. As ik jüm affspölen wull, dreih ik den Schwenkhohn mit'n Schwung rüm - knacks weern de beiden Steerten aff. Ik keek ganz bestött op mien Malöör un mien Swiegervadder sä ganz dröög: Nu sind se echt, nu sind se kupeert. Un denn hebbt wi beiden lacht, dat uns de Tronen keemen. Ik heff jüm beid wedder anbackt - kannst meist nich sehn - un se wedder op de Fensterbank stellt.

Veele Johrn is dat nu her, un irgendwann sind se in dissen Schrank landt. Ik glööv, ik nemm se mit rin un seep jüm nochmol gründlich aff. Villicht gifft dat jo noch’n Platz för jüm op een Fensterbank - aver wiß nich in de Stuuv!!