© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

De Rökerkoot Spann 8

De lütt Koot is wohl de öllste, de noch in Gorstedt steiht. Se is wohl üm 1770 baut worrn also tweehunnerttwintig Johr oolt. Genau weet man dat nich. Bit ton eersten Weltkrieg hett Samuel Timm mit Fro un Kinner dor wohnt. Sien Fro wöör Loh-Sommersch nöömt - Loh weil de Koot an de Eck von de Loh stünn un jo ok hüüt noch steiht un Sommersch is ut Samuelsch worrn. Dat is jo meist ok een Tungenbreker un deshalv to verstohn.

Von Samuel Timm hett Wilhelm Sellhorn de Koot köfft. Dormols is wohl ok de Köök inbaut worrn op de rechte Siet un ok de Schosteen, de von de Stroot ut nich to sehn is. Vörher geev dat bloß de open Heerd op de linke Siet, von wo ut noch bit in de söbentiger Johrn rökert un gliektidig de Bilegger in de Stuuv bött wöör. De Rökerköök mit den oolen düütschen Heerd hett een Döör, de wohl teemlich eenmolig is hüüt. Se hett in dat böbersten Drittel een Fenster, aver dor is keen Schiev bin - dorför een hölten Gitter - handmookt! De Köök harr un hett hüüt nochkeen Deek- de Rook kunn direkt opstiegen.
Vör de Rökerköök weer de Swienstall un vör de Swienstalldöör harr de Hund sienen Platz. Von dor kunn he dörch dat Hunnenlock jeden sehn, de op den Hoff keem.

Op de anner Siet gegenöver von de Rökerköök weer de nee Köök mit een Spieskomer. Hier geev dat den eenzigen Estrichfootborrn int ganze Huus.Sünst weer op de Deel un in de Ställ stampten Lehmborrn un in de Stuven doröver Holtbohlen. Hüüt is op de Deel ok Estrich un in eenen Stall is een Dusche inbaut worrn. Dor findst ok een nee Tante Meier mit Kacheln an de Wand un ok op den Footborrn.

De Füürherd mit Schosteen in de Köök mook de in Winter warm. Dor stünn een Schapp, een lütte Bank, twee Stöhl un een Disch mit een uttreckbore Opwasch-anloog mit twee Emailljeschötteln. De Woterleitung is eerst in de söbentiger Johrn inbaut worrn. Woter wöör ut den oolen Soot holt, de ok hüüt noch dor is un selten keen Woter hett.
Vör de Köök weern fröher Ställ för Veehtüüg. Ik kann mi vörstelln, dat dor mol Köh stohn hebbt. Aver ik kenn dat bloß as Swienstall un op de Hill doröver seeten de Höhner. 

An de Stirnsiet von‘t Huus weern dree lütte Komern. Links de Wohnstuuv mit den oolen Bilegger ut Norwegen, in de Mitt de Sloopkomer von Wilhelm Sellhorn un sien Fro un op de rechte Siet weer Hans sien Stuuv. De kunn man mit eenen Kacheloben böten, de an den Kökenschosteen ansloten weer. De Bilegger is hüüt nich mehr dor, he steiht in de oole Rökerkoot an Buckhorn.
Aver dat Fensterschapp is noch as fröher. Dat lütt Fenster geiht von de Stuuv op de Deel. Kümmt dor eener dörch de groote Deelendöör, is he ut de Stuuv glieks to sehn. Över dat Fenster is een lütt Schapp mit’n Knevel ton Tomoken. Dorbin stünn jümmers een Kömbuddel. Wer eenen hebben wull, nemm eenen Sluck ut de Buddel un stell se wedder weg. Ünner dat Fenster weer noch een Schapp. Ob dor wat Bestimmtes sienen Platz harr, is mi nich bekannt - villicht de Reserve-Buddel - wer weet.
Dat Huus hett fröher Kutzen (Alkoven)hatt, aver ik heff de nich mehr kennen lehrt.

Bi Wilhelm Sellhorn sienen Schinken un Speck rökern loten bedüüdt reinen Törfrook. In Sommer hett he int Ohmoor Placken haut un Soden steeken. Ton Rökern mutt man bruuken, wat still för sik hin glimmt un Rook affgifft un nich hell brennt. De Soden wöörn op den oolen düütschen Heerd ansteken un goot mit Törfmull affdeckt. Weer de Deel un de Böhn vull mit Wüst, Speck un Schinken, stell Wilhelm Sellhorn noch’n Rökerwann op, de utseh as ‘n lütt Boodwann. De harr op een Enn twee Rööd, so dat man se op de Deel hin un her schuven kunn. De Wann is ok nich mehr dor, se steiht annerwegens un dor waßt nu Blomen bin.
Op de ganze Deel un op den Böhn weer Platz för hunnert Swien — natürlich in Stücken. An Anfang mutt de Rook ‘n beten scharper wesen, aver no een gewisse Tiet wöörn de Schinken un de Speck ümhungen. Dat weer keen lichte Arbeit un de ool Sellhorn weer no den Krieg froh , dat sien Söhn Hans em  de sworen Schinken affnemmen dee.  Güng de Rökeree int Fröhjohr to Enn, kreegen de Schinken Büdels övertrocken, dormit dor bloß keen Fleegen ankommen kunnen. Sünnst wörrn ut de affleggten Eier Moden krupen un de delekteern sik an den Schinken.
Wi hebbt unsen Schinken natürlich ok dor rökern loten. Ok wenn he all ansneden weer, keem he wedder in de Koot to Böhn, dor höll he sik an besten.

Wenn dat Rökern in Harvst losgüng un de Rook op de Deel stünn as een Nebelwand, kunnst di op de Deel verbiestern. Nix kunnst sehn, un no een poor Minuten füngen di dien Oogen an to troonen. Mi hett dat nix utmookt, ik verleep mi dor nich. Ik wüß wo’t no de Stuuv oder no de Köök ringüng. Anner Lüüd grööln un denn  wöör de Döör losmookt.
Dat Reetdack hett twee Fenster in de Giebelspitzen. Uulenlock is nich richdig, denn dor sind Schieven bin un dor kann keen Uul dörch. Sünst hett de Koot int Dack bloß noch een groote Luuk över de Deelendöör. Un dor is een Winn anbrööcht, üm de sworen Schinken hoch to hüsern oder rünner to loten.

Dat ganze Reetdack, all de grooten Balken un de Dacksparren sitt dick vull Sott. Un disse Sott sitt fast dorop. Wenn du em dol hebbn wullt, mußt em affkloppen.
Wenn dat nu in Sommer warm un schül warrt, denn hett he een Eegenoort, de nich aff to stellen is, he warrt week un fangt an to druppen. Son swatten Sottdruppen is as Teer- swatt , backsig un stinkt penetrant. Deswegen hett Anita Sellhorn, de letzte Eegner von de Koot, de Deel affkleven loten. Dat Druppen is vörbi , aver dat rüükt dor jümmers noch no Rook.

Geihst mol üm’t Huus, kannst sehn, dat dat Muurwark op groote Feldsteen gründt is. Se liegt fein anpaßt aneenanner un bildt dat Fundament. Neben de Koot un achter den Soot is een Kartüffelkeller. Dat is een in de Eer grovtet Lock von twee Quodrotmeter un bi föfftig Zentimeter deep. De Wannen sind mit Feldsteen opbaut un mit Grasplacken affdeckt. De Keller ins binnen meist twee Meter lang un een Meter föfftig hoch. He hett den Nodeel, dat he Woter treckt, wenn de Soot nich rechtidig affpumpt warrt.
Vör den Soot op’n Hoff steiht een oolen Göpelschuur, wo de Törf logert wöör. De Schuur is dor in de döttiger Johrn opstellt worrn. Vörher stünn dor een oolen Schuppen un dorneben jüm ehr Tante Meier mit den Goldammer.  As de Göpelschuur opstellt weer, keem de Tant Meier dorin - weer in’n Winter een beten warmer. Ik weet dat, ik bin veele Mole dorhin gohn, as uns Lokus 1941 un 1947 infrorn weer.

Hüüt kannst bequem op den Hoff ropföhrn. Dat weer nich jümmers so. Fröher weer dor een grote un hooge Poort ut Lattenholt no de Stroot to, dormit de Höhner un de Hund nich weglopen kunnen. Aver all dat is vergohn.
Anita Sellhorn is doot un nu höört de lütte Koot de Stadt. Intwischen sind dor Menschen ut Kasachstan introcken,de een neet Tohuus söökt. Op se dat wohl in de oole Koot findt? --

2004: De Lüüd ut Kasachstan wohnt hüüt woanners. Se hebbt dat lütte Huus noweent . Aver se müssen rut, de Stadt hett dat Huus verköfft. De nee Inwohner is ok nich mehr dor, de Koot wöör nochmol verköfft. De Koot wöör nu saneert un totol ümbaut. De oole Rökerkoot hett een neet Innenleben un is nich mehr ton Rökern to bruken. Dormit mööt wi uns affinnen - dat Oole is vergohn un kümmt nich wedder. —