© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Gorstedter Wirtschaften

Dat weer ‘n luusig kooln Novemberobend, as wi uns noch mol op’n Padd moken, üm eenen Breef in’n Kasten to smieten. Wi weern man eben op de Stroot, dor keem uns Willem Hait in de Mööt.  Wo wöllt ji denn op dol? froog he uns. As wi em dat seggt harrn, meen he:
Schood, ik dach, ji wulln annerwegens een Beer drinken. Hier gifft dat jo keen Wirtschaft mehr. All hebbt se dicht mookt. Un ik weet nich mehr, wo ik mol ‘n Glas Beer drinken kann. Un mit Lüüd, de ik kenn, müch ik ok geern mol ‘n poor Reegen snacken. Aver ik kann keenen Platz mehr för mi finnen.

Recht harr he. In’t oole Dörp von Gorstedt gifft dat keen lopen Beerhohn mehr. Wi kunnen em ok nich helpen, wi harrn nich eenen Buddel Beer in’t Huus. Sünst harrn wi foorts kehrt mookt, dormit he to sien Beer an Sünndag keem.

Fröher harrn wi int oole Gorstedt dree Wirtschaften.An de Eck von de Kirchenstroot weer de von Sellhorn-Timm. Achter de Theke stünn Tante Frieda un harr jümmers ‘n Snack proot. Mit de Johrn hett se de Wannen mit son Spröök utstaffeert, wie ton Bispill:

Hier warrt drunken un nich sopen
hier kommt Menschen un keen Oopen,
hier verdriggt sik hoch un platt,
mark di dat.

Tante Frieda harr de Wirtschaft von ehrn Swiegervadder Hinnerk Sellhorn-Timm övernommen.  Vertellt warrt, dat Hinnerk in de Gaststuuv son oolet Leddersofa stohn harr, wo he däglich sien Meddagstünn nemmen dee. Wenn nu to de Tiet een Gast keem un een Beer drinken wull, denn sä he: Tööv man bit noch een kümmt,för een Beer stoh ik nich op.

So ganz licht hett Tante Frieda dat mit den Ooln nich hatt. Ehr Mann füll all 1914 an Anfang von den eersten Weltkrieg. Ehr Söhn Willy weer man twee Johr oolt, un ehr Dochder Paula weer ok nich veel öller.

De Sellhorn-Timm Wirtschaft weer fröher Statschon von de Postkutsch west, de no Ohlsdörp fohrn dee. Deshalv is ok de Postkutsch an de Wand von dat Sellhorn-Timm Huus.

Rechtsanwalt Schmidt ut Pinnbarg harr dor Spreekstünn un so keemen dor veele Lüüd tohoop. Stammkundschaft harr se ut de Noberschop, dorto höör ok uns ooln Paster Schaper. Nie hett he sik dolsett, he güng mit sienen Grog in de Hnad vör de Theke op un dol un snack mit alle Lüüd. He wull allns weten, aver neeschierig weer he överhaupt nich. Genau so leep he in sienen Goorn op un dol, wenn he sien Predigt instudeern dee - natürlich ohne Grog. As Tante Frieda storven weer, hett Paster Schaper de Predigt hooln, obwohl he all twintig Johr Rentjee weer, dat harr he ehr versproken.

Dorno hett Willy Sellhorn-Timm de Wirtschaft övernommen. As sien Fro so krank wöör, hett he den ganzen Kroom verköfft un een Walter Vogtmeier wöör Krööger. Doch dat güng nich lang goot. Dorno wöör de Wirtschaft affreeten un de Sellhorn-Timm-Blocks baut. De oole Theke un dat Büffet dorachter hett Plambeck utbaut un in den Partykeller von de Blocks opstellt. Dor kannst in een hunnert Johr oole Gaststuuv düchtig fiern - wenn du Mieter bist.

An de Ossentoller Stroot, wo hüüt dat Altersheim Kallen is, weer dat Lokol Zum weißen Ross. Dat heet so, weil een wittet Peerd as Windroos op’t Dack sik  in’n Wind dreihn dee. August Bauer heet de Wirt un he hett de Wirtschaft bit no den tweten Weltkrieg bedreven.

Een goden Gast bi em weer Papenhagen. De wohn dormols an de Ohschossee kott vör dat Oh-Holt. He föhr Schiet, as dat heet. Mit sien Peer un Wogen hool he, wat in de Schietkuul schull, bi siene Kunnen aff. Bi August Bauer hett he so manchet Beer drunken. As August Bauer all lang doot weer, wull he jümmers noch’n Kööm un Beer von em hebbn. He grööl all von wieden, he schull em eenen inschenken. He kunn nich begriepen mit sienen bilütten dösigen Kopp, dat de em keenen mehr inschenken kunn.

No August Bauer kreeg de Wirtschaft eenen Dään as Krööger. Wie de heeten hett, weet ik nich mehr. He weer een fründlichen Wirt un jeden Gast reep he ton Affscheed no: Komm gut zu Huus!

As de Krieg ut weer, weer op de Kegelbohn achtert Huus een Weveree. Jo, as man wedder wat köpen kunn, wat för sien Geld wat kriegen kunn, wöörn dor Sofakissen weevt. Ik glööv, hüüt wöör keen Mensch son Dinger köpen, aver dormols weern se in.

Denn hett Familje Kallen dat Huus köfft un een Heim för oole Lüüd inricht.

De dritte Wirtschaft int Dörp weer Wegener, fröher heet se Behrmann oder ok Hein-Voogt. De oole Wirt Behrmann weer ok gliektidig Börgermeister von Gorstedt. Sien Dochder Minna heiroodt den Schoolmeister Hugo Wegener, un so kreeg de Wirtschaft eenen annern Nomen. Tante Minna, as se för all de oolen Gäst un Frünnen heet,hett de Wirtschaft döörch den Krieg un döörch de slechten Johrn dorno bröcht.

No den Krieg weer dor dreemol in de Woch Danz. De Danzschool von Rohde geev dor Kurse. Ton Lachen weer, dat Hermann Pöpplau vördanzen müß. De kunn dat wirklich grootardig - un de Danzmeister Rohde? Ik heff em nich danzen sehn.
Denn keemen de Maskerodentieden — jedes Johr frisch. De Füürwehr, de Gesangvereen — den eersten Pries kreeg jümmers Fro Kulina heet dat — all fiern se jüm ehr Maskeroden un anner Feste bi Wegner op’n Sool - un ik mit.

Eenmol hett dat Rode Krüüz dor een Theoterstück opföhrt mit Marta Stopeldeldt in de Hauptrull. Ik weet dat ganz genau, dat weer an dötteinsten Mai 1950, dor heff ik dor mienen Mann kennen lehrt. Is dat lang her!! —

Heinz Wegener weer de Söhn un de Nofolger von Tante Minna. De anner Söhn Herbert hett de Landwirtschaft, de fröher dorto höört hett, kreegen.. Aver Tante Minna stünn jümmers noch achtern Tresen, se weer son Oort Institutschon. Veele Lüüd güngen gau mol op’n Glas Beer no Wegner, ok wenn’t noher mehr wöörn. Ok an Sünndag güng man dor ton Fröhschoppen un bestell sik sien Veltins.
Intwischen kunnst dor feun Eeten kriegn. Annie, Heinz sien Fro kunn mit Pütt un Pann patent trecht kommen. Un dat smeckt!! —-

Wenn du vör een Wirtschaft ‘n Barg Autos parken sühst, denn heet dat, de Beerhohn lööpt un de Köök bringt Godes op’n Disch. So weer dat hier, un nu is dat nich mehr so. Heinz un Annie hebbt opgeeven un verköfft. Wegner gifft dat nich mehr.

Dor is nu een Speise-Restaurant op Bestellung. Dat heet noch Gorstedter Hof - aver dat is keen Wirtschaft mehr. De Beerhohn wöör affschafft, de Kegelbohn still leggt, Op’n Sool danzt Lüüd, de dat von fröher nich kennt. Un de Gorstedter irrt ümher un söökt ‘n Steed, wo se jüm ehr Beer drinken könnt un  findt dat nich int oole Dörp.