© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

To Kur in Damp

Ik heff jo all mol vertellt, dat ik in Damp to Kur weer. Wie dat bi son Kur togeiht, weet man jo - doch männichmol kümmt dat anners, as du denkst. De Dokder, de di ton eersten Mol süht, kickt di an un denn verschrifft he di, wat du all doon schaßt oder mit di mookt warrn schall.

Eerstmol müß ik däglich twintig Minuten Radfohrn - nich buten - jo nich. Dor stünnen Stücker twölf bit föfftein Ergometers neben eenanner un denn güng dat los. Eerst tellen se dienen Puls, un wenn de no  achtein Minuten nich över 120 weer, stellen se de Watt-Tohl höger. Dat heet, du müßt duller in de Pedolen petten, bit di de Sweet man so dol leep.

Denn müß ik to Gymnastik mit Musik. Dorop heff ik mi freut - man nich lang. Döttig Minuten müß ik hüppen no Beatmusik. Un de weer so luut, dat mi de Ohrn weh deen. Bi dat Hüppen gnuckst dat mit n‘ Mol in mien Knee un dat dee verdammt weh. Ik heff denn to de Therapeutin seggt, dat son Gymnastik wohl nich dat Richtige för mi weer. Dor meen een annere Mithüpperin, ik schull mi man nich so anstelln, dor gewöhn ik mi schon an. De heff ik kott antert: Wenn du sösstig Johr op’n Puckel hest, denn will ik mol wedder mit di snacken. Ik warr negentig - dat kannst mi glöven. Mol sehn, wi du denn hier rumhüppst oder nich.
Den Dokder heff ik mien Knee vörstellt un he meen, Küll kunn helpen. Ik müß dree Mol an Dag eenen Iesbüdel op’t Knee packen un de Gymnastik mit Musik wöör affsett. Nu help dat Ies mi överhaupt nich. Ik kunn nich mehr warm warrn, mit de Tiet bibber ik an’t ganze Liev. Dor heff ik den Iesbüdel wegsmeeten un hitte Ümslääg mookt. De Wehdoog wöörn weniger, mi wedder warm un ik kunn ok slopen.

Denn müß ik to een spezial Massoog no Dr. Marnitz. De hett mi goot doon, ok wenn se aasig weh doon hett. Ik heff den Masseur denn froogt, ob bi disse Pien em de Patienten nich von den Disch hüppt. Jo, dat passeert, meen he , aver se hooln fein still un denn helpt dat ok. Dat kann ik würklich seggen, disse Oort Massoog hett mi goot doon. Ik kreeg ok noch Lymphdrainoog un de weer mi ok to Pass.

Dat Beste aver weer dat Swimmen in Soltwoter.Wi müssen op’n Rüüch swim-men. De Been müssen still int Woter liggen un de Kopp müß du in ‘n Nacken leggen, dat di dat Woter in de Ohrn leep. De Hoor wöörn natt, de Frisur ton Deubel. Dat hett mi all nich stört, mi hett dat Spooß mookt. Ji glöövt nich mit wat för’n Tempo du dörch dat Woter düsen kannst, wenn du bloß de Arms ant Liev hochtreckst, se no de Siet utstreckst un se wedder no de Been föhrn deist. Jungedi, dat weer wat - ik kunn meist nich begriepen, dat ik dat so verdeubelt trech kreeg. Ik weer jümmers de Letzt, de ut Woter keem. To schöön!—

Dat allns hett mi de Dokder verschreeven, aver dat lang mi nich. Ik heff mi glieks een Fohrrad meedt. Wenn ik Tiet harr, un de Heven nich so dull no Regen  ut seh, denn weer ik ünnerwegens. Ik heff mi dat Goot Damp ankeken- nich dat Wohnhuus aver de ganze Anloog. Dor sind se siet twee Johr dorbi de oolen Fachwarkhüüs von 1640  mit neet Reet to versehn. De Schünen sind hunnert Meter lang un twintig breet. Dat Dack is bestimmt föfftein Meter hoch. Dat Reet warrt fiev- bit achtunveertig Zentimeters dick opleggt. Dat kost een Geld - un nutzt warrt de Schünen överhaupt nich. De Denkmolschutz von Sleswig-Holsteen gifft wat dorto, dormit allns för de neegste Generatschon erholn blifft, un den Rest mutt de Eegentümer betohln. Dor kannst arm bi warrn.

Vör dat Goot stünn een Feldsteen mit’n Gedenkplatt. Op ewig ungedeelt 24.3.1848/98  steiht dorop. Dat weern noch echte Sleswig-Hosteener, de den Steen hier opstellt hebbt. Richtige Patrioten, as man seggt.
Nich wiet von dat Goot fünn ik dat Johannes-Armen-Stift, dat to dat Goot höört. Dor heff ik an de Döör kloppt, un een Fro leet mi rin un wies mi de lütte Kark von 1742 mit de schönen, bleeverglosten un bunten Fenster. Ok de Bibel mit de sülvern Beslääg wies se mi. De is von de letzte düütsche Kaiserin schenkt worrn, as se 1912 de Kark no de Restauratschon besöcht hett. An de lütte Kark weer fröher de Schoolstuuv un de Wohnung för den Schoolmeister. De weer ok gliektiedig Küster un Organist - männichmol ok Paster. Nu wohnt de Fro hier un is ok Küster.

Op  anner Tourn bin ik jümmers mol no Norden - mol no Süden an de Steilküst langfohrt. Links güng dat eenige Meters hendol an den Strand, rechts stünnen meterhoge Brennetteln un verrosten Stickeldroht. Un de Weg weer oftmols bloß twintig Zentimeters breet ton Fohrn. Ik mit Vulldamp dordörch. Fohrst dor langsom, denn kannst di utsöken, wohin du falln wullt - rünner an’n Strand oder rin in de Netteln un den Stickeldroht. Ik bin jümmers heel dörchkomm’n.

Eenmol bin ik över de Dörper fohrt un opletzt bi de Fähr no Arnis landt. Den Dag heff ik över döttig Kilometers in nich mol dree Stünnen affstrampelt un denn güng dat de meiste Tiet gegen den Wind an. Dat drifft di den Sweet aver ut de Poorn - aver Spooß hett dat mookt.

Süh un dat weer mien eegen Therapie bi disse Kur. Un ik mutt seggen- allns tosomen tellt — mi hett  de Kur goot doon. Un dat kann ik jeden wünschen, de mol to Kur mutt. —