© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Ooltjohrsobend

As wi noch Kinner weern, ik güng noch nich no School, dor fiern uns Öllern den Ooltjohrsobend mit Schrot-Hannes un sien Ella un mit Onkel Gustav un Tante Bertha un Erwin. Dat güng de Reeg üm un dat Schöönste weer, wi Kinner dröffen mit.
Ditt Johr güng dat no Schrot-Hannes. Ik hopps un leep all vörut, bleev aver an dat Goorngitter stohn. Worüm geihst du nich rin? froog Uwe, mien Broder. Dor sitt eener vör de Döör, anter ik. Nu seh he dat ok. Intwischen weern uns Öllern un Grete, uns Süster, ok rankomm’n. All keeken wi op dat Ungetüm vör de Döör. Uns Vadder snack em an, aver he röög sik nich.

Tante Ella harr uns höört un mook de Döör los. Huch, wat sitt hier denn? reep se. Denn mook se mehr Licht  un dat Ungetüm weer een Sack mit wat ünner. Eerstmol rop op den Flur un den Sack hendol. Rut keem een verdröögte Palm mit’n Zettel an:
FROHES NEUES JAHR WÜNSCHEN EURE KINDER.
Jedereen weet, dat Schrot-Hannes un Ella gor keen Kinner hebbt. Wieldes keemen de Timmschen an. As Tante Bertha de Palm seh, füng se an to lachen. Denn sä se: Dat is Bertha Brandt ehr, de hett se ut Versehn mit Essig begoten. Nu lachen wi all un beslooten, dat Ding mutt wedder hin.

Erwin hool sienen Blockwogen her. De Palm wöör fein wedder inpackt, rop dormit un los no’n Ohlenhoff. Wi veer Kinner harrn wat to doon. Bi Brandt sliekern wi uns dörch’n Goorn un stelln de Palm vör de linke Doppeldöörhälfte. Denn versteeken wi uns achter dat muurte Gelänner ünner de Rhododendron-büscher. Uwe müß eerst bimmeln un sprüng denn achter uns ran. De rechte Döör güng op, Irma keek rut un reep: Dor is gor keener! Wi in uns Versteek prusten un lachen, aver Irma harr de Döör wedder tomookt. Uwe stell nu de Palm vör de rechte Döör un bimmel ton tweten Mol. Wedder mook Irma de Döör los un kriesch: Mama, Mama- kumm gau her - de dösige Palm is all wedder dor. Dor kunn uns nix mehr hooln, wi suusen dörch den Goorn aff un trüch no Schrot-Hannes.

Nodem wi allns vertellt harrn, sä Onkel Hannes to mi. Inge, wi wöllt wat singen, sloo mol wat vör. Ik överlegg nich lang , denn Onkel Hannes harr vöriges Johr bi uns ‘n Couplee von Reuter sungen, dat mi goot gefulln harr. Wat wüß ik mit mien fiev Johr, wat dat för’n Leed weer. Un denn segg ik : Sing doch mol dat Leed - da fielen die Blusen , die Kleider! Onkel Hannes weer baff - he kunn nix mehr seggen. Mien Öllern, Onkel Gustav, Tante Bertha un Tante Ella füngen fürchterlich an to lachen un kunnen sik gor nich wedder inkriegen. Dat kunn ik nu överhaupt nich begriepen /nd ji villicht? Ach soo — ji kennt dat Leed!! —