© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Munki

As uns Dochder fiev Johr oolt weer, wull se partout een Karnickel hebbn. Wat wullt du dormit? froog ik ehr. Speeln, kreeg ik to Antwort. Een Karnickel is doch keen Speeltüüch, dat is doch wat ton Eeten. Ik wull nix dorvon weeten un wimmel dat aff mit: Wi hebbt jo gor keen Karnickelstall. — Den baut Opa Heinrich. — Kiek an, den harr se all rümkreegen. Also — wenn du een Karnickel kriggst, denn warrt de Harvsdoogs slacht un kümmt in de Pann. — Dat mookt nix. De Deern weer nich dorvon afftobringen. Ik versööch ehr to verkloorn, dat man mit’n Hund oder mit’n Katt speelen kann, aver dat een Karnickel genau as Swien, Schoop oder Höhner opletzt in de Pann oder in eenen Kookputt landt. Wat schall ik ju vertelln, de Deern kreeg ehr Karnickel.

Een witt-swatten Wullknuul weer he man un he heet Munki. Nüüdlich antokieken. Maren un ehr Fründin Corinna speelen mit em op’n Rosen. Se fohrn em in Poppenwogen spazeern - he leet sik allns gefalln. Dat Karnickelkruut müß ik meist plücken, aver dat dee ik geern. Wi harrn fröher jo ok Karnickel hatt, un ik wüß , wat de an leevsten freet.

As de Harvst keem , nemm ik mi Maren vör un see: Nu mutt Munki no’n Slachter hin. Ik heff em all Bescheed seggt, — Ik will mit, anter se. An annern Morgen brööchen wi em hin. He seet in Korff un harr mit sien letzt Mohltiet to doon. In’t Slachthuus von Edwin Schröder hüngen slachte Swien, Schoop un een Koh. Ik wies Maren allns un verkloor ehr, wat Lung, Lebber, Nieren un wat een Hart weer. Dat warrt een Schinken, dat warrt Specksieden un dor warrt Gulasch utmookt. Se keek sik allns interesseert an. Denn strokel se Munki noch mol un dorno güngen wi no Huus. Annern Dag kreegen wi Munki wedder — pannfardig. An Sünndag wulln wi em eten.

As dat ganze Huus no Karnickelbroden röök, bimmel dat an de Huusdöör. Buten stünn Corinna. Se keem rin, snupper un froog: Das riecht hier so gut, was eßt ihr?Munki. — Oh, darf ich mit essen? Ik weer baff. Denn heff ik de beiden Deerns den Broden zeigt. Schade, nun können wir nicht mehr mit ihm spielen, sä Corinna. As he denn op’n Disch stünn, hebbt de beiden dat Karnickel meist alleen opeeten — wi güngen bloß op’n Rand mit.

Veertein Doog loter brööch de Slachter Munkis Fell; he harr dat garven loten. Beten verännert speel Munki wedder mit.

Gestern fünn ik dat Fell un ik dach, eegentlich een Geschicht ton Opschrieven. Ik meen, wenn man de Kinner  verkloort, wo to son Huustiern dor sind, denn begriept se dat ok. Allerdings mutt man sülven so denken — sünst findst de richdigen Wöör nich.