© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Forellen füttern

Dat weer so’n schönen hitten Sommerdag, un de Forellen in’n Diek keeken all no Uwe ut, de Fudder bringen schull. He keem aver nich alleen. Bi em weern sien Dochder Eike mit ehrn Hund Hinnerk un een jungen Mann, de heet Bernd. Uwe, Eike un de Hund stünnen op den Steeg un keeken to, wi de Fisch sik dat Fudder smecken leeten. Se snappen dorno un dat geev een groot Gedrängel int Woter — dat dat sik önnig krüsel. Bernd keem jüm no un wull sik dat ok ankieken.

Aver dat weer to veel för den Steeg. Eh sik eener von jüm an Land retten kunn, güng de Steeg in de Knee un sack mit jüm in dat Muttwoter. Bit an de Bost versacken se. Uwe höll sien’n linken Arm in de Luft, dat de Klock nich natt warrn dee. Gliektiedig versööch he no sien Tüffel to dükern, denn he verloorn harr. Dat güng natürlich nich. De Tüffel keem von sülven wedder no boben un swemm op’t Woter.

Eike reep luuthals: Rettet den Hund! As wenn de nich swimmen kunn. Langsom klattern se all wedder ut dat Woter un müssen unbändig lachen, as se sik ankieken deen. Eikes smucke Slapperrock, de so schön in Wind flattern dee, hüng dol as nattet Zeitungspopier. Un de Mannslüüd mit jüm ehr Muttbeen sehn ok nich hübsch ut. Wat nu? Se müssen jo wedder no Huus un dat heet, se müssen ganz dörch’t Dörp — wat de Lüüd wohl seggn wöörn?

Se weern ganz liesen un snacken nich un keemen dörch‘t Dörp ohne dat jüm eener sehn harr — de seeten wohl all an Meddagsdisch. Se güngen ümt Huus rüm un Lütten, Uwes Fro, de all mit dat Eten op jüm tööv, slöög de Hannen tohoop un segg foorts: So kommt ji mi nich int Huus, ji stinkt. Treckt ju hier ut un denn glieks ünner de Dusche mit ju! Langsom keem dat Lachen wedder hoch un se amüseern sik un albern rüm, bit se een no den Annern splitternookt int Huus verswünnen. Dat duur nich lang un se keemen wedder rut, nich mehr splitternookt, setten sik an Disch un pleegten sik ant Eten.

As se dat loter int Dörp vertelln, weern de Lüüd all trurig, dat se de Dree mit Hund — den se noch mit’n Schlauch affsprütt hebbt, weil de so fürchterlich stünk — nich sehn harrn, as se dörch dat Döörp lopen sind. Von dit Bad warrt jümmers noch vertellt.