© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Tante Meier

För jeden Plattdüütschen is Tante Meier, wat för de Hochdüütschen de Steed is, wo de Kaiser to Foot hin geiht. Nu weet ji all, wat ik meen.

Wi hebbt in dit Johr dree Reisen mookt. Eerst weern wi in’n Ost-Harz, den wi fröher jo nich bereisen kunnen, dorno weern wi in Danzig un Masuren also in Polen, un toletzt weern wi in USA. Wat dat mit Tante Meier to doon hett? Paß mol op!

In’n Ost-Harz weern wi in Quedlinburg ünnerbrööcht un harrn all een Zimmer mitt Bad un WC, as dat jümmers heet. Op uns Tourn dörch den Harz bit no Naumburg harrn wi veel antokieken — aver ‘n Tante Meier weer’n rarer Artikel. Mol hebbt wi in een historischen Gasthoff merden in de Stadt mit föfftig Mann to Meddag eten, un dor weer tatsächlich bloß een Tante Meier för Froons- un Mannslüüd. Dat kann man meist nich glöven, aver dat weer so. Goot — dat geev nix in de DDR, dat weet wi jo - aver een Tante Meier in een grootet Lokol, dat schient mi ok för de DDR ‘n beten to wenig.

In Polen weer dat nich ganz so slimm för uns. Wenn wi ünnerwegens weern, fünn sik licht een Holt, wo sik Mannslüüd no links un de Froonslüüd no rechts in de Büscher sloon kunnen. Ok bi Besichtigungen harrn wi meist ‘n Möglichkeit Tante Meier to besöken, wenn dat ok nich jümmers op’n letzten Stand un ok nich jümmers ganz rein weer. Aver dat güng allns.

De letzt Reis güng no USA. Wi weern noch nie dor west, dat weer för uns absolutes Neeland. Uns Dochder harr uns vertellt, dat Tante Meier dor Restroom heet. Wenn man dat översett, is dat een ganz plausibeln Nomen: Dor warrt de Rest afflevert, so eenfach is dat.

Eerst weern wi twee Doog in San Francisco, un de Froog no’n Restroom stell sik nich, weil dor, wo wi hinfohrn, jümmers welk weern. Denn güng dat per Auto no Süden an de Küst lang no Monterey. Von dor föhrn wi no Osten un no Süden dörch de Wüste no Phönix in Arizona. Dat weern üm un bi 2000 Kilometers. Op jede Tankstell, jeden Rastplatz un jeden Picknickplatz findst du een Restruum. Den goden Geist, de dat reinhölt, hebbt wi nich sehn. Dor weern saubere Waschbecken, Papierhanddöker, Seep, blanke Speegels — allns jümmers as grood opkloort. Kiek un deshalv wull ik mol dorvon vertelln.

As wi denn in Chandler bi Phönix, wo uns Frünnen wohnt, mit ton Inköpen güngen in eenen ganz gewöhnlichen Supermarkt, dor weer dat genau so. In jeden grötteren Loden is een Restruum. Dor mußt nich no froogen. Du bruukst ok nix köpen, aver den Restruum kannst du överall benutzen.

Ik wull dat weer in Düütschland ok so. Wenn du hier in Not bist un froogst, sleit di dat wohl nüms aff, aver froogt denn geern dorno? Nülich weer ik mol in son Situatschon, un dor wöör mi een Slötel uthändigt, sünst kunnen jo Lüüd von de Stroot dor hingohn!—

Wat mööt de Amis bloß denken, de bi uns to Besöök kommt. Un wenn de denn wieder no Osten reist un schöllt dor sogor achtern Busch! — Gor nich uttodenken. Dor wo wi in USA op de Landstrooten oder Highways, as se dor heet, ünnerwegens weern, geev dat links un rechts bloß Wüste mit’n Barg Kakteen aver keen Büscher. Dor kümmt nüms op den Gedanken sowat to doon, weil jede Restruum för jeden to bruken is.

Ik glööv mien Lesers grient all över dat, wat ik to Papier brööcht heff. Wer schrifft denn schon över Tante Meier. Ik heff’t doon, weil dat ok mol seggt warrn mutt.