© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Rieden op uns Jolanthe

Dat weer an Anfang von’n Krieg as wi ganz fröh morgens Besöök kreegen, de uns all ut’n Bett hool. Twee Onkels von uns harrn sik in de Nach ganz gehörig de Nees begooten un weern nu op de Idee komm’n op uns Jolanthe, so heet uns Swien, to rieden. Wi dree Kinner harrn unsen Spooß un suusen in uns Plünn, dat wulln wi doch nich verpassen.

Uns Vadder brööch de beiden eerstmol in uns Stuuv. Uns Modder güng gau in de Köök un mook een anständiges Fröhstück trecht. Wi müssen helpen, un in een kotte Tiet harrn wi den Kaffeedisch in de beste Stuuv deckt. Dat geev Bohnenkaffee un Kakao, Brot un Bodder, Marmelood un Kees, Schinken un Röhreier — wat de Spieskomer hergeev, weer op’n Disch landt. Mien Modder wull de Riederee verhinnern.
Bi’t Fröhstück güng dat vergnögt to. Onkel Helmut wull mit de Zuckertang een Stück Zucker ut den Putt kriegen, man he kunn mit de verdreihte Technik von de Tang nich kloor komm’n. Dat weer ok keen gewöhnliche Tang — dor müß man op eenen Knoop drücken, un denn eerst güng de Tang op. Mit sienen duunen Kopp kreeg he dat nich fardig. Onkel Albert nemm em de Tang weg un wull em de Technik verkloorn. Kiek, so geiht dat, sä he un foot mit de Tang sien Schiev Broot, böör se hoch un beet aff. Wi lachen all, un he meen, de Tang is veel beter ton Eeten to bruuken. Nemm du di man den Zucker mit de Finger ut den Putt. Ik behool de, nu krieg ik keen smeerige Finger bi’t Eeten.
Nu wulln wi dat natürlich all probeern, man he rück de Tang nich wedder rut. Bi all dat Lachen un den Larm hoff uns Modder, dat se dat Rieden vergeeten wöörn.

As se noog eeten harrn, wulln se wedder no Huus. Onkel Helmut in Uniform sett Onkel Albert sein’n Hoot op, un de nemm sik de Militärmütz un bünn dat Koppel üm. Mien Vadder mook all de Huusdöör los — dor füll jüm aver dat Rieden wedder in. Nu hölp nix mehr. Dörch de Köök un de Waschköök güng’t no den Stall rin. Onkel Albert hett sik as eerste op dat Swien sett. Dat quiek as dull, dat harr jo noch keener mit em mookt un suus in’n Stall rüm. Mit veel Spooß un Gelächter keeken wi von’n Gang ut to. Wi tööven jo dorop, dat he in de Schiet falln schull, aver he bleev boben. Nu schull Onkel Helmut rieden, man de kneep un güng ut de Swienstalldöör rut in’n Goorn. Onkel Albert achteran un schimp as dull un so trocken se aff.

Wenn wi hüüt de Zuckertang in de Hand hebbt, denn fallt uns disse Morgen wedder in, un wi vertellt geern von dissen Spooß. —