© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Bi Nacht

Dat is nu all lang her as wi noch ne richtige Familie weem: Min Mann, ick un uns beiden Kinner, een Mäken un een Jung. Ick as Modder wär bi de Erziehung för de Kultur tostennig. De Söhn holl dor nich so veel vun, aber de Deern güng gern af un an mit mi int Theoter. Eenmol wär dat een langes Stück un bannig laat ut, man as wi no Hus föhrt seggt de Dochter, dat se noch Vokabeln mit mi öben mut, wieldat se den nächsten Dag een Engelsch-Arbeit in de School schrieven wullt.

To Hus ankamen wärt mucksmusenstill överall un wi slichen uns ganz liesen in de Wohnstuv. Se hool ehr Böker her un nu schull dat lernen lotgohn. Doch irgendwat raschel dor ganz merkwürdig un mit eens kriesch de Deern los, jump op den Sessel un sett sik op de Lehne, dat se meist kopeister no hinten kippt. Ick hev denn ok een Schreck kregen un säh grod noch, as een lurlütte Feldmus lang de Larmperien peest un versöch de Schwelle no buten to öberwinnen um in Gorden so verswinnen. Se schafft dat aber partout nich un wi kunnen ehr nich helpen, denn se harr vor uns jo noch mehr Angst as wi vor ehr. Wi schriet nu beide um de Wett no unsern Vadder, un de keern denn ok ganz verdattert mittn ut’n Sloop in de Stuv un wunnerwark wat passeert weer. He kreeg dat denn ok schnell spitz mit de Mus un harr dor glieks ne Idee. He kramt sin Luftgewehr ut’n Schapp un versöch, sik in Positschon to leggen. Ganz langsam kriech he op den Footboden un genauso langsam güng sin Pyjamabüx no ünnen. Dat säh grod so ut, as wenn de Mand opgeiht. Nu kreeg wi beiden Froonslüd dat lachen, denn dat säh jo bannig putzig ut. Min Mann kümmer sik gor nich dorum, he harr sine leeve Möh, de Mus int Visier to kreegen. Vorher hett he sik ut Papier een lütten Fidibus mokt un in den Lauf steckt, dormit dat nich son Larm geev. Un PENG – do harr he ehr dropen; een lütten Blootspritzer hangt an de Tapete un de Mus leeg bewegungslos op den Boden.

Statt dat wi nu all tofreden weern fung uns Deern an to plarrn un de blanken Drahnen kullern ehr öbert Gesicht. Ehr dä de arme Mus so leed un se harr jo nich dacht, dat se glieks doot bleev. Ick kumm mi ganz slecht un hartlos vör, wieldat ick doröber froh wär, dat de Zirkus nu vorbi un ick endlich to Bett kunn. Min Mann verswinn trüch in de Slaapkammer, man ick meen von em son lieset Gemurmel wie Weiber to höörn, aber ick kann mi natürlich ok irren.

An annern Dag frog min Nohbersch mi, wat wi denn de letzte Nacht so orig fiert hebbt, dat Juchzen funn jo keen Enn. Dor hebb ick ehr vun de beiden Theoterstücken verteilt, dat eene, wo wi tokeeken un dat annere, wat wi belevt harrn.