© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Hartpuckern

Dat wär in de sößtiger Johrn int letzte Johrhunnert, dor wärn wi - min Mann un ik - von min Onkel no Amerika inlodt, un dat wär schon wat Besünneres. To de Tied gift dat noch nich son Tourismus no dröben als hüt, denn domols möt wi veer Mark un twinntig för een Dollar betoln un dat kunnen nur Geschäftslüd oder eben wenn man inlodt wär.

Son langen Floog makt uns schon een beten Hartpuckern, man dat käm veel slimmer as wi dat dacht harrn. Uns Fleeger güng ersmol no New York un dor mussen wi op een annern Flooghoben umsteigen, man de harr Verspätung un wi kreegen den Ansluss nich mehr. De Flooggesellschap besorg uns een Hotel in de Nähe vun LA GUARDIA. An nächsten Dag bannig fröh bring uns een Taxi to unsern Flugplatz. Unsre Bagasch smit de Taxifohrer rut un dampf ab to een annern Flugplatz. Eh wi uns recht besinnen, wär de eene Reisetasch nich mit dorbi. Un de wär das Wichtigste vun allem, denn dor wär de ganze Fotoausrüstung vun mien Mann und de ganzen Papiern - ok för de Rückfohrt - in. Dat wär denn keen Hartpuckern mehr, sonnern dat Hart wär uns ganz woanners hinrutscht. Ik harr all mien Engelschkenntnisse vergeten un snack mit de Lüd in dütsch. De dachen seker ik wär`n beten tüdelig, man dat wär ik in diesen Momang wohl ok. Wi beiden föhrt nu mit een annern Taxi trüch in dat Hotel un dor schulln wi nu seggen, welkeen Fohrer uns denn fohrt hebt. Dor stünnen nun so Stücka söben swatte Mannslüd in Uniform. Wir wärn in Hamburg jo noch nich so an Farbige wennt un dorum sähn för uns all gliek ut. Een Mann wär aber noch ünnerwegens un wi schullen op den noch töben. In de Twischentied fört wi noch mol ton Flughoben um to frogen, ob viellicht uns Tasch funn un afgeben wär. Man nix! Wi also wedder trüch int Hotel mit`n Taxi. To foot käm nich in de Tüt, wiel dat dor gor keen Footgängerweg geben hett.

De Hotelier bekäm allmählich Mitleid mit us un bröch uns ersmol een Fröhstück. Eeten kunn ik gor nix, ik wär veel to opgeregt, man Dost harr ik unendlich. Dann käm de letzte Fohrer, den wir noch nich sehn hefft un he meen als erstes, dat he de ganze Kledasch ut sin Wogen rutsmeeten hett, wull aber geern noch mol an de Stelle nokiken. He also wedder ton Flugplatz - un dat wärn de spannendsten Minuten vun de ganze Tied. No endlose 45 Minuten käm he trüch - mit use Tasch in de Hand. Wi kunnen dat gor nich glöben. Över twee Stünnen stunn dat goode Stück op den groten Flugplatz in New York einsam un verloten un uns Fohrer hett se wedderfunnen. Allens wär noch drin bit op twee Buddeln Whisky, de wi in Duty Freeschop för mien Onkal kööft harrn - hett wohl`n dostige Seel utdrunken. Wär uns aber ganz egol, wi harrn use Tasch wedder un dat wär de Hauptsook. Dat Hartpucken wär likers noch dor, man een lütt beeten lieser.

Wenn ik hüt dor an denken do, denn hev ik miene Twiefel: Wär das nur een echtet Wunner oder harr dor jemand an dreiht. Un dat Hartpuckern kummt ganz sachten wedder hoch.