© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Dat Schnäppchen

An eenen wunnerschönen Sommerdag, non Freuhstück mit Marmelodenbrot un een weekkooktet Ei, harr ik mi dat grood op de Terass mit mien neet Book komodig mookt, as mien Olsch (Heet: Oh, lieber Schatz! Zitat von Helmut Schmidt) seggt: Ik fohr mol non Flohmark bi de School. — Dat is jo goot anter ik, denn kannst jo dien Gelump utn Keller glieks verhökern, Dat schull een Spooß wesen, dach ik — keem aver nich goot an. Ik will jo bloots mol kieken, willst nich mit?Nee, dat Drängeln un Schuben, hier in Goorn is dat veel schööner, segg ik. Du bist een Dröhnbüdel, seggt se un bruust af.

No Stünnen, ik mook mi all Sorgen von wegen de Froo is mit Auto unnerwegens, kann jo ok mol wat passeern, fangt mien Mogen an to grummeln, de will wat to doon hebben. Dor geiht de Döör, se kommt wedder an Loden, ünnern Arm hett se een grusig bunten Putt. Kiek mol, is de nich schöön? Dor sind all de Farben von Regenbogen bin. Un wenn ik em so int Licht hool, denn glitzert he ok noch. Weer een echtet Schnäppchen. Eerst wull de Kerl fief Euro hebben — ik heff denn töövt bit he an Affbuun weer un denn heff ik em op een Euro rünnerhannelt för den schöönen Överputt. Jo, dat Töven heff ik markt, denk ik bi mi. Foorts rühmt se de Fensterbank af un de Putt warrt dor in de Mitt deponeert.

Annern Morgen bi’n Freuhstück pliert mien Froo no den dösigen Putt un kickt denn so langs de Wand. Wann hebbt wi denn eegentlich dat letzt Mol tapzeert? froogt se. Ik mark jo noch nix un segg: Weet ik nich mehr, aver dat is all lang her, süht aver noch schier ut. — Bist du mall, antert se, kiek mol dor wo dat groote Bild bummelt hett un in de Ecken an de Deek- allns schietig. Wi mööt ok mol mit de Tiet gohn. dat hier is nich mehr in.

Nu geiht dat los. Ik schall utmeten woveel Rulln Topeten un woveel Kleister wi bruukt. As ik ehr denn wies, wat ik utrekent heff, meent se, dat is wohl een beten knapp. Nee, segg ik, an de Wand steiht doch dat groote Eekenschapp von dien Modder, gor achter bruukt doch nich tapzeert warrn. — Bist du verückt, wenn wi dor nu mol een anner Schapp hinstellt, wat denn. — In Leben nich, de is doch von dien Modder, anter ik.

Ton Topeten köpen müss ik nu mit. Eerst no dissen Baumarkt denn non annern. denn in een Inrichtungsloden — nix. Loot uns mol in een Fachgeschäft gohn, meent mien Froo, aver dor sind wi fix wedder rut, wi wöllt uns Stuuv jo nich vergolden. Trüüch no den eersten Loden. Wat ik dorbi schall, weet ik jümmers noch nich. Jümmers wenn ik segg, is de Topet nich schöön, verdreiht se de Oogen, so as dat bloots Froonslüüd könnt. Schall wohl heten, womit hett Gott mi dormit strooft oder so wat in de Richten. Ik glööv, dat öövt de Deerns as Kinner all vörn Speegel.

No fief Doog weer denn mit Hölp von uns Söhn allns utrüümt, tapzeert un wedder inrüümt. Naiv wie ik bin, dach ik, nu kunn ik den Sommer een beten geneten un mien neet Book to Enn lesen, aver dor keem mien Schatz ut’n Keller mit de wuschen Gardien. Nu kiek di dat an, de sind so schedderich, de passt nich mehr to uns neen Topeten. Ton Glück is uns Dochder mit ehr los, Eten heff ik mi sülven mookt. Nu is dat langsom noog, denk ik- aver dat weer wohl verkehrt.
Weeßt noch, in dat Inrichtungshuus, dor weer son schööne Couchgarnitur. De passt nu hier rin. Wat schall ik lang schnacken, Modders schöönet Eekenschapp müss ok doran glöven, dor keem een Sideboard hin. De bunte Putt keem wedder op dat Fensterbrett in de Mitt, nu aver mit Grööntüüch bin.

Ik glööv, de grient mi an — dat schei — schei — schööne Schnäppchen.