© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Uns Kuul

Wi harrn an Spann een lütten Diek, wie hebbt em jümmers noch, aver de Reeg no. Eenen Nomen harr de Diek eegentlich nich, wi sään eenfach uns Kuul as all de Kinner rundüm. Kinner, de een beten wieder weg wohnen, sään Dalls Kuule, dorbi höör uns de gor nich, wi wohnen aver gegenöver von de Kuul.

Fröher wüschen de Buurns ehr Wogens dor not Mistfohrn. Se fohren von de Stroot mit de schräge Anfohrt rin un de Peer stünnen bit an Buuk solang int Woter, denn wöör de Wogen mit dar Woter affschrubbt un dorno güng dar op de anner Siet wedder rut.

An dissen Diek hebbt wi as Kinner speelt mit Lehm un Baggermatsch, hebbt uns de Puuspoggen un de Kaulquappen, de ut den Laich kropen weern, bekeken un uns ok mol welk fungen, aver jümmers wedder in den Diek trüüchschütt.

In Winter weer hier Glitschen un Schlittschohlopen anseggt. Von de Stroot den Barg hendol un denn op dat Ies un quer över de ganze Kuul — un dor achter füllen wi all över eenanner in den Snee- wenn dor Snee weer. Dat mook Spooß, geev männichmol blaue Placken un dee weh, aver de Spooß weer dat wert.

Wenn dat Ies noch nich ganz fast weer, denn weer Bullerieslopen anseggt. Jümmers an den Kant lang leepen wi een non annern un denn keem dat Ies int Swingen. Dorbi müss man genau oppassen — sünst harr mit een Mol natte Fööt.

Natte Fööt un natte Büxen hebbt wi, glööv ik, all mol hatt, dat höör eenfach dorto. Veele Kinner sind dor rinfulln, sommerdags un winterdags aver nie is een Kind würklich to Schoden kommen. Ik bin dor ok mol rinfulln int Fröhjohr as mien Broder un ik een Deern de Kaulquappen wiesen wulln. Mien Hoorsleuf keek noch rut. Uns Nober Ohloff stüün bit an de Knee int Woter as Rudolf Timm rinjump un mi ruthol. Mien Broder weer achter uns Modder ranlopen, de non Höker wull, un hett to ehr seggt: Nun is Inge int Woter fulln, warüm geihst du ok weg. De is trüüch lopen, so gau as se kunn, un fünn mi bi anner Noberslüüd int Bett ton Opwarmen.

Un hüüt — de Diek hett een ganz anner Gesicht kreegen. Hüüt is de Diek intüünt mit een grönet Gitter. Dor stoht Bänke op verschieden Höchten, dor is mit een rostfreet Gelänner een Trepp rünner ant Woter. Ründüm liegt Steen int Woter un Steen sind in Droht inpackt as een Wand. Denn is dor een lütte Fontäne anbrööcht in de Mitt von dat Woter. Ringsrüm hebbt se Blomen un Büscher anplannt - de jeden Dag goten warrt. Twee grote Tünnen mit roden Oleander stoht ganz boben an de Stroot. De Lüüd blievt stohn un kiekt sik dat an. Aff un an sett sik ok mol een op een Bank.

Ik stoh dor un kann blots mit den Kopp schütteln. Dat is nich mehr uns Kuul, de passt no mien Meen nich hier int oole Dörp, dat höört viellicht in een grote Anloog oder to een Altersheim. Aver wo söllt de Kinner denn speelen, glitschen un Schlittschohlopen winterdogs?