© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Rinfulln

In de Nacht wöör ik woken, stünn op ohne de Lamp antomoken, denn uns Goornlamp achtern un de Strootenlantücht vörn geevt noog Licht, un güng op Tante Meier. Dorno dreih ik mien Runn dörch ‘t Huus un wull wedder in de Feddern krupen.

Bit Opstohn harr ik mien Deek an de Siet smeten un müß mi nu wiet över’t Bett recken, üm se foot to kriegen. Dorbi mook ik eenen lütten Schritt vörwarts un stööt mit mien nooken Tööns an  de Holtliest, de ünner uns fastinbauten Bettkasten anbröcht is. Jungedi — ik höör all de Engels in Heven singen. Man dee dat weh!! Ik treck den Foot foorts trüüch un wull eenen Schritt no achtern moken. Wenn dat man gohn harr. Dor harr ik obends aver eenen leddigen Wäschekorf affstellt, weil ik an Morgen de Betten frisch betrecken wull.

Ik stött also gegen den Wäschekorf - keem ut Gliekgewicht un suus mit mienen Achtersteven vöran rin in den Korf. De Been hungen butenboords un weil ik mi an de Deek fast hooln wull, weer ik ok glieks todeckt.

Wat in disse kotte Tiet in mienen Kopp rümlööp, kann ik gor nich so gau opschrieven. Wat kannst du noch bewegen? Hest du di een Been broken oder villicht de Hüft? Ne, allns leet sik dreihn un wennen, bloß de Wehdoog weern kuum uttoholn. Alleen aver kunn ik nich wedder rut ut den Korf. De Deek stöör mi bi den Versöch optostohn. Mien Mann müß mi helpen, aver de snarch sienen Stremel wieder. He harr nix mitkregen.

Ik heff em ropen, un he suus ut Bett un höll mi sien Hand hin. Nee, eerst mußt Du de Deek wegnemmen, so geiht dat nich. As he de wegtrocken harr, kunn he mi ophelpen, dat heet eestmol rut ut den Korf. Ik knee denn op den Footborrn un kunn mi op dat Bett rophangeln. Mien Mann krööp wedder in sein Puuch un nemm sien Snarchkonzert wedder op.

As ik denn ünner mien Deek leeg un mi mien Landung in den Wäschekorf bildlich vörstell, heff ik gau de Deek övern Kopp trocken, weil ik so lachen müß. Ok no een poor Doog harr ik noch keenen blauen Placken — ik heff Glück hatt. Un de Wehdoog wöörn Dag för Dag weniger.

De Lehr ut de Geschicht: Stell nie eenen Wäschekorf blang dien Bett, dat kunn een Fall wesen!