© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Uns Jule

Eegentlich hebbt wi jo twee Katten, aver von Sugar gifft dat meist nix un von Jule ‘n Barg to vertelln. Jule is een swatt-grau getigerte Katt. Se hett twee lütte witte Placken an de Bost un ok an de Achterpoten bi de Krallen. Se hett een ganz dichtet Fell un is rund un dick - aver nich unbeweglich.

As se noch nich utwussen weer, brööch se ehrn eersten Fang mit no Huus. Dat weer een dode Duuv, de all ganz verdröögt un platt weer. Jule mutt sik önnig mit ehr affneiht hebbn, denn de Duuv weer grötter as se.

As se grötter weer, füng se allns, wat sik bewegen dee, meistendeels Müüs, aver männichmol ok wat Anneres. In de eersten Johrn hett se de Müüs ok freeten, man hüüt lett se se lopen, wenn se ehrn Fang vörwiest hett. Dat heet, wi hebbt aff un an  een Muus int Huus. Wie wi de wedder rut kriegt, geiht Jule nix an — se slöppt op’n Sofa, ünnern Disch op’n Stohl, op de Fensterbank oder ok mol op’n Schapp.

Son Katt is jo een Raubtier un dat Beutemoken is ehr angeborn. So hett se oftmols ok Vogels anbrööcht. Wenn ik denn mit ehr schimp un segg: Jule, dat sind miene Vogels, denn lett se jüm los un ik mutt de Vogels meist ut de Gardien holn. Ik bekiek se mi genau un de meisten kann ik wedder an de Luft setten, se hebbt keen Verletzungen bloß ‘n lütten Schock.

Eenen Morgen as ik in de Boodstuuv güng, leeg dor wat op de Matt. Eerst dach ik dat weer een Bleestift, doch denn mark ik, dat dat een Puuspogg (Frosch) weer, de dor op’n Rüüch leeg. In disse Loog streckt he Vör- un Achterbehn lang ut — wie geseggt as’n Bleestift. Ik kreeg gau een runde Plastikschöttel her — Woter rin, de Matt mit den Puuspogg op hoch un denn rin mit em in sien Element. Süh an, he weer quicklebennig un swemm in de runde Schöttel jümmers in Kreis rüm. Uns Jule seet dorbi un keek sik dat an un müß den Kopp dorbi dreihn — ton Lachen. De ganze Familje leep tohoop un amüseer sik. Jule weer ganz stolt, seet dor un snurr ok noch. Ik kook denn Kaffee, de annern trocken sik an un Jule seet alleen vör de Schöttel. As ik no een lütte Wiel mol üm de Eck keek,harr Jule em doch wedder ut dat Woter rut hoolt — he kunn jo versupen. Jule, dat is mien! dor trock se beleidigt aff, legg sik op ehrn Platz un sleep in.

Mol hett se ok een Rott mitbröcht un ok een Wiesel. De hett schreet — wi weern froh, as wi dat Deert wedder an de frische Luft harrn.

Een Nacht wöör ik woken — dor ruschel un piep wat op’n Flur. Ik rut ut Bett. Uns beiden Katten seeten dor un twüschen jüm een Tier, dat ik nich kenn. Vogel jo — harr jo Feddern. Mien Mann meen, as ik em ropen harr: Dat is een Uul. — Dat nu wiß nich. Ik kreeg mi een Handdook her, smeet dat över den Vogel un sett em op dat Handdook in de Boodwann un mook de Döör to.

Annern Morgen heff ik mi dat in Ruhe ankeeken. Süht meist ut as een Rebhehn, ik roop Jens-Peter an, de hett doch all son Höhnerkroom.Jo, seggt de, ik heff een rheinische Wachtel.De hett mien Katt hüüt Nacht hoolt.Oh!Nee, nich as du denkst, de is heel un gesund, de kannst di affhooln. Jens-Peter keem foorts anlopen un hett se hoolt. He kunn nich begriepen, wieso de Katt de Wachtel nich doot beeten hett. Nee, sä ik, se fangt allns, man se weet ok, dat ik schimp. Siet ik ehr aver lööv, wenn dat Tier heel un gesund is, bringt se nu allns lebennig no Huus. Egol wat dat is.

Un deshalv sind wi männichmol op Jach bi uns int Huus.