© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Meldörper Mehlbüdel

Wi weern mit Frünnen op Rundtour dörch Dithmarschen. Wi wulln jüm wat von uns Heimot wiesen, wovon se glööven, dat dat hier so wat as Kunst gor nich gifft. Beide weern se von de Güntsiet von de Weißwurstgrenz, den Main.

Wi setten mit de Fähr bi Brunsbüttel över un moken uns eerst Statschon bi de lütt Jakobuskark mit de veelen Linnenbööm rundüm. Se is een Goov von den dänschen König Friedrich IV. De lütt Soolkark hett een Königsloosch (Loge) för em, man he hett dor in sien Kark nie seeten. Opfulln is uns Gäst de Altar in Knorpelstil, de von een Heider Schnitzer ut Eekenholt mookt worrn is. De twölf inrohmten Biller dorop sind bunt un wert antokieken.

Wieder güng uns Fohrt övern Dieksander Koog no Friedrichkoog un denn no Meldörp. Sien Dom, de keen is aver so heet, is jo all von wieden to sehn. Uns Frünnen weern baff son groote Kark hier to finnen. Un as wi denn in de Kark seeten un de gewaltige Hööcht op uns wirken leten, marken wi foorts, wo lütt wi doch sind. De oolen Frescen weern frisch restaureert un sind eenmolig hier in Norden. Uns Gäst weern begeistert. As wi uns no een Stünnstiet satt sehn harrn , marken wi an uns Mogen, dat dat Meddagstiet weer. Wi harrn Hunger.

An Markt achter den Dom stüürn wi de Gasthoff Zur Linde an. Wi kreegen jüst noch’n Disch för uns. Blangen uns seet een Sellschop all bit Eten. As ik mi ankeek, wat de op’n Töller harrn, froog ik: Eet ji Mehlbüdel?- jo, wi kommt  extra von de anner Siet von de Elv üm hier Mehlbüdel to eten. Wi diskuteern nich lang un bestelln uns ok Mehlbüdel. Uns Gäst meenen, se wulln wat eten, wat dat bi jüm tohuus nich gifft. Ik weer skeptisch, ob jüm dat wohl smecken wöör.

Op een groot Sülvertablett leeg de opsneeden Mehlbüdel. De Rosinen un Krinthen dorbin grienen uns an. Denn weer dor noch een Töller mit rökerte un kookte Swiensback, een Schöttel mit hitte Kassbeern un een Schöttel mit Muster. Uns Gäst keeken sik dat an un froogen: Wie ißt man das? Dor harr’k all op luurt. Een Stück Mehlbüdel, een Stück Swiensback un Kassbeern un Muster bobenop, anter ik. Kann man das zusammen essen? - Kloor, man ohne prögen, geiht dat nich. Se füngen vörsichtig mit Swiensback un Muster an — smeckt — denn Mehlbüdel mit Kassbeern — smeckt ok. Un denn güng dat richdig los, allns wöör probeert un  opletzt eeten se allns mit’n anner. Wi hebbt dat Sülvertablett aver nich leddig kreegen un uns de letzten Stücken inpacken loten. Dat wulln wi obends in Bodder in de Pann broden un mit’n beten Zucker geneten.

As wi betohln wulln, sä uns Kellnerin: Ji hebbt noch keenen Nodisch hatt. —  Wi könnt nich mehr, antern wi. —  Dat mutt, sä se, sünst kriegt ji Buukkniepen. Un se stell uns kookte Soltkantüffeln un Musterstipp op den Disch. Jeder hett noch twee Kantüffeln mit Musterstipp eten, dat rutsch tatsächlich noch dörch dat Halslock.

Wi hebbt uns Tour denn wedder opnohmen un sind noch op de Dusenddüwelswarft west. Dat is de Stell, wo vör fievhunnert Johr de Dithmarscher üm ehr Freeheit kämpft hebbt. Un dorno hebbt wi uns noch den Geschlechter Friedhoff in Lunden ok noch ankeeken.
As wi opletzt in Tönning an Hoben seten, kunnen wi all wedder een Ies eten. Keener harr Buukkniepen, uns leeg de Mehlbüdel nich op’n Mogen. Dorför hebbt uns de Soltkantüffeln un de Musterstipp bewohrt.

Uns Gäst — de wöllt geern mol wedder son Tour mit uns moken. Se harrn Spooß hatt an uns Fohrt dörch Dithmarschen un an den Mehlbüdel.