© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Smuggelee

An neegenteinten März 1939, an mienen achten Geburtsdag, harr mien Swester Grete Konfirmatschon un Vadders Modder, uns Oma Dall, keem anreist. Se wohn in Hadersleben in Dänemark. Se müß also över de Grenz un dörch den Toll. Von Tollbetohlen höll se nich veel. Se wies bloß dat, wat se mitnemmen dröff, dat Annere wöör smuggelt. Nu schull mien Swester von ehr echte sülverne Teeleepels hebb’n, un de müssen jo vertollt warrn — man dat, meen se, dee nich nödig. Se wüß een ganz feinet Versteek.

As se nu mit de Bohn an de Grenz keem, müß se utstiegen un dörch dat Tollhuus gohn. De Koffer weer nich licht, man een von de Töllners nemm ehr den aff un rop dormit op den Disch. Se wies, wat se mit harr un wat se dröff, dat Annere natürlich nich. De Töllner weer dormit tofreeden un help ehr wedder no den Tog hen, de intwischen een Stück wieder föhrt weer.

As se ut de Döör güngen, keem een scharpen Wind un weih ehr den Hoot vun’n Kopp. He trudel op sienen Rand de Bohnstieg lang grood op den Statschonsvörsteher to. De Hoot weer em meist twüschen de Been dörchsuust, man he kneep de gau tohoop un harr em foot. As he mien Grootmodder den Hoot geven wull, seh he de inneihten söss Teeleepels. He dreih den Hoot üm un lach ehr an. Se bedank sik un sett den Hoot wedder op. Denn steeg se in den Tog un de Töllner brööch se bit ant Affdeel un pack den Koffer ok in dat Gepäcknett. Besten Dank ok, sä se un sett sik eerstmol dol. Man dat harr scheef gohn kunnt.

As de Tog wieder fohrn dee, vertell se de Lüüd in’ t Affdeel, wat se jüst beleevt harr. De amüseern sik un de een sä to ehr: Dat weer jo een’n schöönen Schreck, dor höört ‘n Konjack op. Ik heff eenen dorbi, aver keenen Proppentrecker. Keeneen harr son Ding in de Tasch, aver he hett so lang op den Proppen drückt, bit de in den Buddel weer. Denn güng dat reegüm, jeder nemm ‘n Sluck ut den Buddel bit he leddig weer. Dat weer een ganz fidelet Affdeel!

As Grootmodder den endlich bi uns anlangt weer, müß se dat glieks bi’n Tass Kaffee vertelln. Un wi harrn ok unsen Spooß doran. Mit’n Mol sä se denn:Hebbt ji so dull inbött? Mi is dat veel to warm hier. Nee, nich mehr as sünst anter uns Vadder. Oh, ik heff jo wat vergeten, lach se un suus hen no de Tante Meier. As se wedderkeem, harr se eenen rot-blau-kareerten Ünnerrock ut Wull in de Hand. Dat weer een Kleederstoff för mi ton Geburtsdag. Den wull se natürlich ok nich vertolln un harr sik dor een scheunen Ünnerrock von neiht. Ünner ehr knöchellanget Kleed weer dat jo nich to sehn. Uns Modder kreeg dat Lachen un reep: Ik dach all, du harrst twintig Pund tonohmen!

Wenn ik hüüt an mien Grootmodder trüüchdenk, seh ik jümmers een vergnögte Fro, de allns kunn un veel Humor harr. Se kunn an veele Soken Spooß finnen un besonners an de Smuggelee.