© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

Fröhstück in de Cafeteria

Nülich güng ik morgens dörch’t Herold-Center, ik wull non Putzbüdel. As ik an son Cafeteria vörbi keem, seh ik dor een Fro sitten, de een Tablett vör sik harr. Dorop weer een Kaffeekann, een Tass, een Ei in Eierbeker, Botter un Marmelood un wat sünst noch to een anständiget Fröhstück höörn deit. De Fro kenn ik doch? Ik güng een poor Schreed trüüch un keek gau noch mol hen. Tatsächlich dat weer se. Dat kunn ik överhaupt mich begriepen. Se, de jümmers över de Lüüd schimpt hett, dat se sik tohuus nich sülven ehr Fröhstück moken deen, se seet dor vör ehr Fröhstückstablett un leet sik dat goot smecken. Na, ik güng wieder ‒ ik wull mi jo de Hoor opfrischen loten.

No’n Stünnstiet weer ik schier un mook mi wedder op’n Weg no Huus. As ik bi de Cafeteria vörbi keem, müss ik gau noch mol üm de Eck kieken. Se weer noch dor un lees in een Zeitung. Na, nu wöör ik neeschierig, güng an ehrn Disch un sett mi dol. Se keek hoch un freu sik, as se mi seh. Wi snacken von dit un dat, un opletzt heff ik ehr froogt, woso se grood hier sitten dee.

„Ik kann begriepen, dat du di wunnerst“, meen se, „dat is ganz eenfach to verkloorn. Kloor heff ik fix op de Lüüd schimpt, de hier jümmers sitt. Ik kunn dat eenfach nich verstohn. Ik heff jümmers seggt, dat dat tohuus doch veel beter smeckt. Dor is dat gemütlicher, kannst di dienen Disch fein decken, ok dorbi Zeitung lesen, as ik dat hier nu ok do. Ik heff jümmers glöövt de Lüüd leten tohuus dat Kaffeewoter anbrennen un de Speegeleier överkoken, oder se weern to fuul, sik dat Fröhstück sülven to mokem. Hüüt denk ik anners.

Mienen Mann heff jo nich mehr, he is all een Johr doot blewen un ik bin alleen. Mit keen schall ik snacken bi’n Fröhstück un diskuteern över dat, wat in de Zeitung steiht ‒ dor is keen mehr. Ik kann mi doch nich mit mi sülven strieden un wedder verdreegen ‒ ik bin alleen.

As ik mol wedder mark, dat ik mit mi sülven snacken dee, dor wöör ik woken. Ik heff de Kaffeemaschien affstellt un bin hierher gohn. Dor mark ik , hier weer Leven. Een geiht ‒ een kümmt ‒ hier is jümmers wat los. Ik goh tweemool de Week her un droop hier Lüüd, de ok alleen sind. Wi seggt uns Goden Dag un snackt ‘n poor Regen. Männichmol sett sik ok een bi mi dol un denn klöönt wi ‘n lütte Stünn. Un dat bruuk ik eenfach ‒ Menschen, de mit mi snackt. Hüüt hett dat wohl Kommunikäschon ‒ bi mi jümmers noch Klöönsnack. An meisten freu ik mi, wenn een kümmt, de mit mi platt snackt, so as ik dat mit mienen Mann doon heff.

Sühst du un nu warrt dat Tiet, dat ik no Huus goh. Ik will noch Fenster putzen. Ik heff fein mit di klöönt un nu geiht mi dat veel beter. Morgen deck ik mi den Kaffeedisch wedder tohuus un heff dat gemütlich. Lees mien Zeitung bi’t Fröhstück genau as hier. Un denn freu ik mi ok, dat dor nüms is, de mi stöörn deit. Allns hett twee Sieden ‒ sogor dat Fröhstück. Tschüüß ok ‒ un veelen Dank, dat du mi tohöört hest.“

Ik güng nodenklich no’n Parkplatz un sett mi in mien Auto. De Fro kunn ik goot verstohn, villicht beter as se ahnt. Ik heff jo mienen Mann noch, aver de is dagsöver nich tohuus, un ik heff ok nich jümmers een’n ton Snacken. Dat schall anners warrn ‒ de Fro lood ik mi mol ton Meddag in ‒ un denn klöönt wi so lang as wi möögt.